Ewout

Ik kijk zijn programma’s met een mengeling van fascinatie en lichte spanning — thee binnen handbereik, want je weet nooit waar een aflevering je brengt. Dus toen dit boek verscheen, was ik nieuwsgierig. Hoe blijft iemand zó rustig tegenover zware criminelen? Wat doet dat met je, als de camera uitgaat? Ik begon te lezen met het idee: nog één hoofdstuk dan… en voor ik het wist was het ruim na bedtijd.

Wat me meteen opviel, is hoe toegankelijk Ewout schrijft. Geen journalistieke borstklopperij, geen dramatische overdrijving. Gewoon helder, reflectief en opvallend eerlijk. Hij neemt je mee naar het begin van zijn carrière en laat zien waar zijn fascinatie vandaan komt. Dat maakt het menselijk. Hij analyseert zijn eigen rol zonder zichzelf te verheerlijken. Juist dat nuchtere maakt indruk.

De kracht van dit boek zit in de kwetsbaarheid. Op televisie zie je een beheerste presentator, iemand die scherpe vragen stelt zonder oordeel. Hier lees je wat die ontmoetingen met hem dóen. De twijfel, de mentale impact, de momenten waarop iets onder je huid kruipt en daar blijft zitten. Dat vond ik misschien nog wel indrukwekkender dan de verhalen zelf. Het geeft die bekende tv-momenten extra lagen.

Ook interessant is hoe hij uitlegt wat luisteren eigenlijk betekent. Niet wachten tot jij weer mag praten, maar écht aanwezig zijn. Hoe hij vertrouwen opbouwt, hoe hij stilte gebruikt, hoe hij probeert voorbij het label ‘crimineel’ of ‘verdachte’ te kijken. Het klinkt eenvoudig, maar tussen de regels door voel je hoeveel voorbereiding en mentale discipline daarvoor nodig zijn.

De opbouw per programma werkt prettig. Je herkent situaties van televisie, maar krijgt context die je daar nooit zag. Soms maakte dat scènes zelfs spannender dan op beeld, omdat je nu weet wat er buiten het kader gebeurde. Dit boek las zichzelf verder — niet door sensatie, maar door oprechte betrokkenheid.

Wat me bijblijft, is de vraag die impliciet door alles heen loopt: hoe blijven we nieuwsgierig naar elkaar, ook als dat ongemakkelijk is? In een tijd waarin oordelen sneller gaan dan luisteren, voelt dit boek bijna als een pleidooi voor traagheid en aandacht. En ja, mijn TBR-stapel keek me verwijtend aan terwijl ik bleef doorlezen, maar sommige boeken verdienen even voorrang.

Na het omslaan van de laatste pagina bleef ik met een lichte boekenkater achter. Niet omdat het zwaar was, maar omdat het me bewuster maakte van hoe snel we conclusies trekken. Ik zal voortaan anders kijken — naar zijn programma’s, maar vooral naar gesprekken in mijn eigen dagelijks leven.