Kingdom of the Wicked 1 - Kingdom of the Wicked

Soms weet je na tien pagina’s al: dit wordt zo’n boek. Zo één waarbij je denkt: nog één hoofdstuk dan… en voor je het weet is het half twee en is je thee koud geworden. Kingdom of the Wicked had me vanaf de eerste scène bij de keel — letterlijk en figuurlijk.

Wat me meteen opviel, is hoe zintuiglijk Kerri Maniscalco schrijft. Je ruikt het Siciliaanse eten, voelt de warme avondlucht, proeft de kruiden en de dreiging. Die combinatie van familiaire warmte en sluimerend gevaar werkt verslavend goed. De schrijfstijl is toegankelijk, typisch YA, maar met een donkere ondertoon die het geheel net dat beetje extra geeft. Het leest vlot — dit boek las zichzelf verder — maar ondertussen worden er genoeg kleine kruimels gestrooid om je nieuwsgierig te houden.

Emilia is geen perfecte heldin, en daar hou ik van. Ze is rouwend, boos, impulsief en soms koppig tot op het roekeloze af. Haar verdriet om Vittoria voelt rauw en echt. Haar drang naar wraak is begrijpelijk, maar maakt haar ook kwetsbaar voor manipulatie. En dan hebben we Wrath. Ach. Donker, afstandelijk, moreel twijfelachtig — precies het soort personage waarbij mijn TBR-stapel me verwijtend aankijkt omdat ik weer voor de broody demon val. Hun dynamiek is een heerlijke slow burn: vol wantrouwen, scherpe dialogen en onderhuidse spanning.

De sfeer is misschien wel het sterkste element van het boek. Heksen die in het geheim leven, demonische prinsen, oude rituelen, kaarslicht en schaduwen — het voelt gotisch zonder zwaar te worden. De wereld is niet overdreven complex, maar intrigerend genoeg om nieuwsgierig te maken naar meer. Alles ademt mysterie. Wie spreekt de waarheid? Wie speelt een spel? Bij de Wicked geldt maar één regel: vertrouw niemand. En geloof me, dat voel je als lezer constant.

Qua tempo bouwt het verhaal rustig op. De eerste helft neemt de tijd om rouw, setting en intrige neer te zetten. Daarna trekt het plot aan en werd ik meegesleurd in onthullingen en confrontaties. Geen moment voelde het overhaast, maar tegen het einde had ik wel een lichte boekenkater — zo’n “ik wil meteen door maar ook even bijkomen”-gevoel.

Wat me vooral bijblijft, is de mix van wraak en verlangen. Het is een verhaal over verlies, maar ook over macht en identiteit. Hoe ver ga je voor gerechtigheid? En wat als je onderweg jezelf dreigt te verliezen? Het zijn geen wereldschokkende filosofische vragen, maar ze resoneren wel.

Kingdom of the Wicked is geen literair meesterwerk — en dat hoeft ook niet. Het is duister escapisme met flair, perfect voor een avond met een kop thee en een deken terwijl buiten de wind tegen het raam slaat. En geloof me: je wilt deel twee klaar hebben liggen.