Villains 1 - Vicious

Ik begon aan Vicious met een kop thee binnen handbereik en het idee: leuk, iets met superkrachten. Wat ik kreeg was iets veel geniepigers — een moreel steekspel verpakt als thriller. Nog één hoofdstuk dan…, zei ik tegen mezelf. Drie uur later keek mijn TBR-stapel me verwijtend aan.

Wat V.E. Schwab hier zo briljant doet, is het superheldengenre ontdoen van zijn glanzende Marvel-randje en het vullen met iets donkerders, menselijkers. Dit is geen verhaal over helden die de wereld redden. Dit is een verhaal over ego, jaloezie, ambitie en de dunne lijn tussen rechtvaardigheid en wraak. De schrijfstijl is scherp en beheerst, bijna klinisch op momenten, maar altijd met onderhuidse spanning. Schwab vertrouwt op haar lezer — ze legt niet alles uit, ze suggereert. En dat maakt het des te verslavender.

Victor en Eli… ach. Twee mannen die elkaar spiegelen en tegelijkertijd verachten. Ze zijn briljant, arrogant en fundamenteel eenzaam. Je voelt vanaf het begin dat dit niet goed kan aflopen. Wat ik zo knap vind, is dat je als lezer voortdurend schuift in je loyaliteit. Wie is hier eigenlijk de slechterik? En waarom hoop ik stiekem dat hij wint? Victor heeft iets ijzigs, iets berekenends, maar ook een vreemd soort integriteit. Eli daarentegen is gedreven door overtuiging — en dat maakt hem misschien nog gevaarlijker. Het zijn geen sympathieke mannen, maar ze zijn onweerstaanbaar fascinerend.

En dan is er de sfeer. Donker, stedelijk, bijna filmisch. De sprongen in de tijd geven het verhaal een extra laag spanning; je weet dat er iets gruwelijks is gebeurd, maar niet precies hoe. Dat maakt dat dit boek zichzelf verder las. Elk hoofdstuk voelt als een schaakzet.

Wat me misschien nog het meest raakte, is hoe Schwab speelt met het idee van ‘extraordinary’ zijn. Wat betekent het om bijzonder te zijn? Is macht een gave of een vloek? En wie bepaalt wat goed en kwaad is? Het boek stelt die vragen zonder belerend te worden. Het laat je gewoon achter met een licht ongemakkelijk gevoel — en eerlijk, dat vind ik heerlijk.

Toen ik het uit had, zat ik daar met een kleine boekenkater. Niet omdat het verdrietig was, maar omdat het moreel zo heerlijk grijs bleef. Geen afgeronde moraal, geen nette conclusie. Alleen de echo van twee mannen die ooit vrienden waren en nu elkaars ondergang willen zijn.

Vicious is slim, duister en gevaarlijk verslavend. Een superheldenverhaal voor mensen die eigenlijk niet van superhelden houden — maar wel van complexe personages en morele chaos.