Oei Ik Groei

Ik las dit boek op de bank, met een inmiddels lauwe kop thee die ik consequent vergat op te drinken — je weet wel, dat soort lezen. Half alert, half uitgeput, en met één oor gericht op elk mogelijk geluid uit de babyfoon. Mijn TBR-stapel keek me verwijtend aan, maar dit was geen tijd voor literaire hoogstandjes; dit was overleven met theorie.

‘Oei, ik groei!’ draait om het idee van acht mentale sprongen die een baby doormaakt in het eerste jaar. Elk hoofdstuk voelt een beetje als een waarschuwing én een geruststelling: als je baby plotseling slechter slaapt, meer huilt of zich vastklampt alsof je de laatste reddingsboei op aarde bent — dan zit je waarschijnlijk midden in zo’n sprong. Die structuur is meteen het sterkste punt van het boek. Het geeft chaos een soort narratief, en eerlijk: dat alleen al is goud waard.

Wat me bijbleef is hoe consequent het boek terugkomt op die vraag die elke ouder zich fluisterend (of wanhopig) stelt: wat gaat er om in dat hoofdje? Het antwoord blijft deels speculatief, maar de beschrijvingen van hoe een baby ineens patronen begint te herkennen of afstand leert inschatten, geven net genoeg houvast om het gedrag iets minder persoonlijk te nemen. Alsof je denkt: ah, dus het ligt niet aan mij — het is de sprong.

Toch had ik af en toe mijn twijfels. De stelligheid waarmee sommige fases worden gepresenteerd — bijna alsof elk kind exact hetzelfde schema volgt — voelde soms iets te strak. Mijn innerlijke scepticus (die zich de laatste tijd sowieso vaker laat horen, waarschijnlijk slaapgebrek) vroeg zich af hoeveel hiervan echt universeel is, en hoeveel achteraf passend wordt gemaakt. Dat maakt het boek niet waardeloos, maar wel iets dat je met een korrel zout moet lezen.

Er is ook iets ontroerends aan de poging om de binnenwereld van een baby te vertalen. Op een ochtend, ergens tussen twee korte dutjes door, sloeg ik een pagina om en voelde ik ineens een onverwachte zachtheid voor dat kleine, onnavolgbare wezentje. Ik snoof ergens een traan weg — niemand hoeft het te weten. Het boek doet dat: het maakt je net iets milder, net iets geduldiger.

Praktisch gezien kun je er meteen iets mee: herkennen wanneer je in een ‘sprong’ zit, helpt je verwachtingen bijstellen. Minder fixen, meer begeleiden. Dat is misschien wel de grootste winst.

En toen ik het dichtsloeg — of eerlijker: voorzichtig opzij schoof tussen speentjes en hydrofiele doeken — voelde de laatste bladzijde als afscheid. Niet omdat het boek zo briljant was, maar omdat je hoopt dat je het binnenkort iets minder nodig hebt.