Zelfliefde Doe Boek

Ik begon dit boek op een grijze zondagochtend, met koffie die te sterk was en een lichte weerstand in mijn lijf — je kent het wel, dat gevoel dat een werkboek je meteen doorziet. “Je zult de kwaliteit van je leven verbeteren door je behoeften te erkennen,” opent Sherry Lee, en ik dacht: ja hoor, daar gaan we. Maar ergens tussen die eerste zin en een oefening waarin je letterlijk opschrijft wat je nodig hebt (en dat dan hardop tegen jezelf zegt — ongemakkelijk eerlijk), gebeurde er iets.

Laat ik eerlijk zijn: dit is geen boek dat je ‘uitleest’. Dit is er één waar je in blijft hangen. Geen pageturner — een page-lingerer. Je schrijft, je zucht, je slaat een pagina om en denkt: oké, misschien morgen weer. En dan pak je het toch weer op, omdat er iets knaagt dat gehoord wil worden.

Wat me opviel is de directe aanspreekvorm — Sherry Lee praat tegen je alsof ze tegenover je zit, lichtjes streng maar niet onvriendelijk. Soms balanceert dat op het randje van zelfhulp-cliché (“je verdient het om ruimte in te nemen”), maar ze redt zich door het concreet te maken. Bijvoorbeeld met het inzichtkaartendeck dat erbij zit: kleine kaarten met korte prompts als “Waar zeg je ja terwijl je nee voelt?” Ik had er eentje op mijn keukentafel liggen, en betrapte mezelf erop dat ik ernaar keek terwijl ik automatisch weer ‘ja’ appte naar iemand.

Er zit een herhalend motief in het boek dat blijft hangen: het erkennen van je behoeften als fundament voor alles — relaties, werk, rust. Niet spectaculair nieuw, maar wel hardnekkig onderbelicht in hoe we leven. En juist doordat je het moet opschrijven, wordt het confronterend concreet. Ik snoof ergens een traan weg — niemand hoeft het te weten — toen ik besefte hoe vaak ik mijn eigen grenzen onderhandel alsof ze optioneel zijn.

Tegelijkertijd: het boek is niet sceptisch over zichzelf. Het gelooft heilig in de “Wet van Zelfliefde”, en daar had ik soms wat meer frictie willen voelen. Niet alles werkt voor iedereen, en sommige oefeningen voelen alsof ze uit een universele mal komen. Mijn agenda klaagde, het boek won — maar niet zonder dat ik af en toe dacht: dit had scherper gemogen, minder zoet, iets meer weerbarstig.

Fysiek is het ook echt een werkboek: dik papier, ruimte om te schrijven, iets wat je open laat liggen op tafel. Ik heb het boek tegen mijn borst gedrukt — half lachend om mezelf — toen een oefening me onverwacht raakte. Dat zegt misschien meer over mijn week dan over het boek, maar toch.

Wat blijft hangen? Niet de quotes, niet de mooie beloftes, maar die ene simpele vraag: wat heb je eigenlijk nodig, vandaag? En het ongemakkelijke feit dat je daar zelden eerlijk antwoord op geeft.

Dit boek gaat je niet redden — gelukkig maar. Maar het geeft je wel een pen en een paar scherpe spiegels. En soms is dat precies genoeg.