I Still Believe in Miracles

Ik begon aan deze bundel op een avond waarop mijn TBR-stapel me verwijtend aankeek, maar ik had behoefte aan iets dat geen plot van 400 pagina’s vereiste. Thee binnen handbereik, regen tegen het raam — perfecte poëzie-omstandigheden. En Lucas Jones stelde niet teleur. Vanaf de eerste pagina voelde het alsof iemand in heldere, ongecompliceerde zinnen precies verwoordde wat veel mensen voelen maar zelden hardop zeggen.

Wat me direct opviel, is hoe toegankelijk zijn stijl is. Geen hermetische metaforen waar je een literatuurstudie voor nodig hebt, maar klare taal die toch resoneert. Hij schrijft in korte, krachtige regels die bijna aanvoelen als ademhalingen. Soms bijna minimalistisch, maar nooit leeg. Zijn achtergrond als ‘viral phenomenon’ voel je: hij weet hoe woorden moeten landen. En toch blijft het persoonlijk, niet berekend. Alsof hij schrijft vanuit een plek die eerst pijn deed en nu langzaam geneest.

De thematiek rond mannelijkheid vond ik bijzonder sterk. Jones durft kwetsbaarheid niet alleen toe te laten, maar centraal te zetten. Hij onderzoekt wat het betekent om zacht te zijn in een wereld die hard roept. Liefde verschijnt hier niet als cliché-romantiek, maar als keuze. Als daad. Als verzet bijna. Dat maakt de bundel actueler dan je op het eerste gezicht denkt.

De sfeer is hoopvol, maar niet naïef. Er wordt gesproken over verlies, over oorlog, over onrecht — en toch blijft er een ondertoon van vertrouwen. Alsof de dichter zegt: ja, het is donker, maar kijk, er brandt nog licht. Sommige gedichten voelden als kleine mantra’s die je wilt onderstrepen en later teruglezen. (En ja, ik heb ezelsoren gemaakt. Ik ben ook maar een mens.)

Wat betreft ritme: de bundel leest vlot. Misschien té vlot soms. Af en toe verlangde ik naar iets meer schuring, een onverwachte beeldspraak die me echt uit balans bracht. Nu blijft het vaak in dezelfde toon van bedachtzame zachtheid. Dat is mooi, maar kan ook een tikje veilig aanvoelen. Toch merkte ik dat ik bleef lezen. Nog één hoofdstuk dan… hoewel poëzie natuurlijk geen hoofdstukken heeft. Voor ik het wist was de bundel uit — en had ik dat lichte, weemoedige gevoel dat ik altijd krijg na een intense leeservaring. Een kleine boekenkater, maar dan met hoop.

Wat me vooral bijblijft, is het gevoel van verbondenheid. Jones schrijft niet vanuit een ivoren toren, maar naast je. Zijn gedichten fluisteren: je bent niet alleen in je angst, je verdriet, je verlangen. En soms is dat precies wat je nodig hebt — geen grootse oplossingen, maar erkenning.

I Still Believe in Miracles is geen revolutionaire poëziebundel die het genre heruitvindt. Het is iets misschien wel belangrijkers: een warme herinnering dat zachtheid krachtig is. En eerlijk? Dat is een boodschap die ik graag nog eens herlees, met een kop thee en een deken.