De verloren dochters 1 - De Italiaanse dochter

Ik begon dit boek op een zondagochtend, met koffie die te snel koud werd omdat ik steeds dacht: nog één hoofdstuk dan… en voor ik het wist zat ik midden in Italië zonder mijn woonkamer te hebben verlaten. Lily, onze nuchtere maar zoekende Engelse wijnmaker, arriveert op het domein van de familie Martinelli en vanaf dat moment hangt er iets in de lucht dat niet alleen naar druiven en zon ruikt, maar ook naar verleden.

Wat ik prettig vond, is dat de wijngaard geen decor is maar een personage op zich. Je voelt de aarde, de hitte op de stenen, de spanning in de oogst. En ergens tussen die ranken loopt Antonio rond — natuurlijk doet hij dat — met precies genoeg mysterie om je als lezer licht geïrriteerd én nieuwsgierig te maken. Hun chemie heeft iets van een slow burn met een randje ‘dit gaat ingewikkeld worden’, en ja hoor, dat wordt het ook.

De kracht van dit boek zit in de verwevenheid van heden en verleden. De zoektocht van Lily naar haar grootmoeder en overgrootmoeder ontvouwt zich in kleine, bijna terloopse onthullingen. Geen grote theatrale klappen, maar zachte verschuivingen die ineens alles anders kleuren. Vooral de link met La Scala en die bakkersfamilie uit Piedmont vond ik zo’n detail dat het verhaal net dat extra laagje geeft — alsof je een gerecht proeft en ineens een onverwachte kruidigheid ontdekt.

Ik las een flink stuk op de bank, maar ik eindigde op de vloer, tegen de salontafel aan geleund, omdat ik simpelweg niet meer comfortabel wilde zitten — het verhaal vroeg om een soort aandacht die niet netjes rechtop kan. En ergens halverwege, toen Lily zich realiseert dat ‘thuiskomen’ niet altijd betekent wat je denkt, voelde ik me betrapt op lezersgeluk. Zo’n moment waarop alles klopt: setting, emotie, timing.

Is het vernieuwend? Niet per se. Je herkent de contouren: familiegeheim, verboden aantrekkingskracht, een vrouw die haar oorsprong herijkt. Maar het is de uitvoering die het draagt. De toon blijft warm zonder zoet te worden, en de emoties worden nergens uitgeknepen voor effect — iets waar dit genre nog wel eens in doorschiet.

De laatste bladzijde voelde als afscheid, maar ook als het openen van een deur naar meer (want laten we eerlijk zijn: dit smaakt naar een serie die je verder wilt volgen). Het soort boek dat je niet per se verandert, maar wel even anders laat kijken naar waar je vandaan komt — en met wie je dat pad misschien wilt delen.