Uit liefde voor jezelf

Ik begon aan dit boek met een lichte zucht — mijn TBR-stapel keek me verwijtend aan en zelfhulp vraagt soms meer van me dan een roman met een knappe vreemdeling op pagina drie. Maar eerlijk is eerlijk: Uit liefde voor jezelf las zichzelf verder. Niet omdat het spectaculair is, maar omdat het zachtjes blijft tikken op iets wat je liever ontwijkt. Nog één hoofdstuk dan… met thee binnen handbereik.

Wat Gijs Jansen goed doet, is meteen een illusie doorprikken: dat positief denken de heilige graal is. Spoiler: dat is het niet. Zijn schrijfstijl is helder, persoonlijk en prettig nuchter. Geen zweverige beloftes, geen ‘als je dit doet ben je over drie weken verlicht’. Hij schrijft alsof hij tegenover je zit, met een licht opgetrokken wenkbrauw en een glimlach die zegt: we hoeven dit niet mooier te maken dan het is. Humor sluipt er af en toe tussendoor, precies genoeg om het licht te houden.

De kern van het boek — ACT — wordt stap voor stap uitgelegd, zonder dat het voelt als een collegezaal. Acceptatie, defusie, waarden, toegewijd handelen: het zijn geen abstracte begrippen, maar gereedschap dat je voorzichtig in handen krijgt. Wat me beviel, is dat Jansen niet probeert je pijn weg te poetsen. Angst, verdriet, twijfel: ze mogen er zijn. Dat is misschien confronterend, maar ook enorm opluchtend.

Hoewel dit geen roman is, zitten er wel degelijk ‘personages’ in: jijzelf, in allerlei gedaantes. De lezer die controle wil. De lezer die liever vermijdt. De lezer die zo graag goed wil leven, maar soms niet weet hoe. Door voorbeelden, metaforen en oefeningen leer je jezelf beter kennen — soms met mildheid, soms met een lichte cringe (want ja, zelfreflectie kan schuren).

De sfeer van het boek is veilig en uitnodigend. Geen druk, geen tempo. Je mag pauzeren, overslaan, terugbladeren. Het ritme is rustig, bijna meditatief. Dit is geen boek om in één ruk uit te lezen, maar om naast je bed te laten liggen, met een potlood erbij. Met een kop thee en een deken, bij voorkeur.

Emotioneel raakte het me meer dan ik had verwacht. Niet groots of dramatisch, maar op die stille momenten waarop je denkt: o ja, zo kan ik hier ook naar kijken. Wat blijft hangen, is niet één oefening of quote, maar een houding. Minder vechten. Meer ruimte. En dat voelt als iets wat nog lang nawerkt — zelfs als de boekenkater mild is.

Uit liefde voor jezelf is geen romantiek in klassieke zin, maar wel een liefdesverhaal. Eén waarin je leert blijven, ook als het ongemakkelijk wordt. En dat is misschien wel de moeilijkste vorm van liefde die er is.