Lieve Debbie

Ik begon aan Lieve Debbie met dat lichte, opgewonden gevoel dat alleen een nieuwe McFadden kan oproepen. Thee binnen handbereik, telefoon op stil, en mezelf streng toegesproken: nog één hoofdstuk dan… We weten allemaal hoe dat afloopt. Dit boek las zichzelf verder.

Wat McFadden zo slim doet, is het alledaagse net een tikje laten kantelen. Debbie is geen detective, geen femme fatale, geen klassiek thrillerpersonage. Ze is een moeder, een columnist, een vrouw die jarenlang anderen adviseerde om hun grenzen te bewaken. Dat maakt het des te ongemakkelijker wanneer haar eigen leven begint te schuiven. De schrijfstijl is vlot, bijna nonchalant, met korte hoofdstukken die je steeds nét dat zetje geven om door te lezen. Het leest soepel, maar onder die toegankelijkheid borrelt iets duisters.

Debbie zelf vond ik fascinerend. Ze balanceert tussen empathisch en koppig, tussen gekwetst en vastberaden. Je begrijpt haar frustratie – echt, wie zou niet paranoïde worden van geheimzinnig gedrag en een wankelend huwelijk? – maar tegelijkertijd voel je dat ze keuzes maakt die niet alleen rationeel zijn. En dat is precies waar McFadden excelleert: ze laat je meelopen in het hoofd van iemand die zichzelf steeds verder overtuigt van haar gelijk. Ook de bijpersonages, vooral haar man en dochters, blijven net raadselachtig genoeg om voortdurend aan je vermoedens te knagen.

De sfeer is suburbaan en benauwend. Die keurige buurt, dat ogenschijnlijk perfecte gezin – het voelt als een zorgvuldig gedekte tafel waar iemand elk moment het tafelkleed onder vandaan kan trekken. Er zit een ondertoon van vrouwelijke woede in dit verhaal, maar ook van machteloosheid. Wat gebeurt er als redelijkheid niet meer werkt? Wanneer begrip alleen maar wordt uitgelegd als zwakte? Die vragen blijven zachtjes doorzingen.

Het tempo is strak. Misschien niet continu hartkloppend spannend, maar wel constant onderhuids dreigend. Je weet dát er een wending komt – we lezen tenslotte McFadden – maar het hoe en wanneer houden je scherp. Ik betrapte mezelf erop dat mijn TBR-stapel me verwijtend aankeek terwijl ik tóch weer verder las.

Wat me vooral bijblijft, is het ongemak. Lieve Debbie gaat niet alleen over wraak of geheimen, maar over de dunne lijn tussen advies geven en zelf de controle verliezen. Over hoe gemakkelijk morele grenzen verschuiven als het persoonlijk wordt. En dat maakt het net iets meer dan een doorsnee pageturner.

Had ik een kleine boekenkater na de laatste bladzijde? Absoluut. Niet omdat alles zo donker is, maar omdat het je dwingt om jezelf één vraag te stellen: welk advies zou jij jezelf geven – en zou je het durven opvolgen?